Archive for the ‘Uncategorized’ Category

     Եթե իմ խելքի մարդիկ էլի կան (իսկ ես կարծում եմ, որ ամեն դեպքում կլինեն), գիշերը հաստատ քնած չեն լինի ու նայած կլինեն` "երկիր մեդիա"-ով կամ օնլայն, կապ չունի: Մի խասքով, եթե գիշերը չեք քնել ու նայել եք, ուրեմն էն ոգին, էն էմոցիան, էքսպրեսիան ու էլի տենց ամպագոռգոռ բաներ, որ երեկ ժամը 3:30ի կողմերը փոխանցվելա, զգացած կլինեք: Հաղթանակի շունչը, եպարտությունը, ուժեղ գոռալու ցանկությունը…: Երևի բառերով դժվար լինի փոխանցել էն, ինչ-որ զգացել ենք էդ պահին…

Ֆրանսիան ապացուցեց, որ հայ-ֆրանսիական բարեկամությունը ամուր հիմքի վրա է ու որ պատմության ընթացքում իրագործված ամենամեծ ոճիրի մասին ոչ ոք չի կարող մոռանալ:

Իսկ ով, որ տեղյակ չի, ասեմ, որ մոտ 7.5 ժամվա ակտիվ բանավեճից հետո Ֆրանսիայի սենատը ի վերջե վավերացրեց "Հայոց Ցեղասպանության ժխտումը քրեականացնող օրինագիծը": Քվեարկությանը մասնակցած սենատորներից 127-ը կողմ քվեարկեցին, 86-ը դեմ:

Advertisements


     Էսօր բողոքավոր եմ զարթնել, չզարմանաք:
Ուզում եմ մագիստրատուրա տամ ու գնում ամեն տեղ հետաքրքրվում եմ: Բոլորից լսում եմ "մեզ մոտ կրեդիտային համակարգ է" արտահայտությունը: Ու "ինադու" հարցնում եմ. "Իսկ կարո՞ղ եք բացատրել, թե ինչ է իրենից ներկայացնում կրեդիտային համակարգը, ինչպես է այն գործում, ինչ առավելություններ ունի…": Ու սենց լիքը հարցեր եմ տալիս ու զգում եմ, որ շշկռվում են:

Ոչ մեկ չկարողացավ իմ հարցերին բավարար պատասխան տալ: Դասախոսները իրենք էլ չգիտեն, թե ինչ է կրեդիտային համակարգը, էնքան որ լսել են ու քցել բերանները: Պատասխաններից մեկը. "Տարվա ընթացքում դուք հավաքում եք կրեդիտներ` ներկայության, ակտիվության և միջանկյալների միջոցով, հետո էդ ամեն ինչը գումարվումա իրար և համակարգիչը հաշվում է և հայտնում վերջնական արդյունքները":

Իրականում համակարգիչը ինչ ուզում հաշվումա, ու մենք ոչ մի ձև չենք կարողանում ապացուցել, որ օրինակ մեր գնահատականը ավելի բարձր էր: Մենակ նստում, սպասում ենք համակարգչի անակնկալներին:

Բայց ասեմ, որ ահագին "զարգացել էին", ինձ ասացին, որ միջանկյալները համակարգչի միջոցով են անցկացվում: Համակարգիչը միացնելուն պես ժամանակը տրվում է ու լրանալուն պես, համակարգիչն անջատվում է: Հասցրիր, հասցրիր, չէ, չէ:

Թե ասա էս ինչ թազա ձևերա, հալալ չէր մի քանի տարի առաջ: Գիտեինք 5 տարի սովորենք, միանգամից մագիստրասի կոչումով ու մի հատ քննություն էլ: Բա չէ միջանկյալ, կրեդիտային համակարգ: Էլ ով դիմանաա:

  

     Էհ, որ մեր մեծերն ասում են "ԵրԳիրը երգիր չի", որոշ առումով ճիշտ են էլի ասում:
Երեկ հարևանուհիս հրավիրեց իրենց տուն` մի գավաթ սուրճ ըմպելու: Ընդհանրապես նման սովորություն չունեմ, սուրճ էլ անկեղծ ասած չեմ սիրում, ուղղակի ամեն տեսնելուց ասում էր, ես էլ "ամոթու" գնացի:
Զոռով էդ դառը սև սուրճը խմում էի ու լսում իր պատմությունները: Շփոթվեցի, հարցրի, թե գործերը ոնց են ընտանիքում:

Սկսեց պատմել, որ տան աշխատողը ինքն է, պապային (Ժոռա պապիին) հանել են գործից, ապերն էլ դե ծառայում է: Հարցրի, թե ինչո՞ւ են հանել: Ասաց, որ արդեն 65 տարեկան է, ոչ մի գործի չեն ընդունում, ասում են, որ 50-ից կամ մաքսիմում 55-ից բարձր աշխատանքի չենք ընդունում: Իրա պապան էլ արդեն թոշակառու էր, որ գնում է աշխատանքի, ասում են մեծ ես, գնա տունդ նստի, թոշակդ ստացի, ապրի: Բայց ոչ ոք չի մտածում, որ ախր էդ ընտանիքը ոնց կարա ապրի մենակ պապայի թոշակով, հլը բանակային էլ ունեն, բայց սկի հնարավորություն չունեն գնան տեսնեն: 30.000 դրամ թոշակով ո՞նց համ իրենք ապրեն, համ էլ "հետ գցեն" գնան իրենց տղային տեսնեն կամ "տուլիկ" ուղարկեն: Էն աղջիկն էլ ուզումա սովորի, բայց դե վարձն էլ էնքան թանկա, ստիպված գնացել 18 տարեկանից աշխատումա, որ տնեցիներին օգնի, համ էլ մի քիչ գումար հավաքի սովորելու համար: Աշխատավարձն էլ հո աշխատավարձ չի, այլ "ԱՂՔԱՏԱՎԱՐՁ" է:
Տենց իրանց պապան էլ նեղվումա, որ չեն ընդունում աշխատանքի, չգիտի էդ թոշակը ինչի տա, մենակ գազին ու լույսինա հերիքում:

Մի խոսքով սենց խղճիս վրա ազդեց էդ աղջկա պատմածը, չնայած գիտեմ, որ էլի կան ընտանիքներ էդ նույն կարգավիճակում, բայց դե ի՞նչ անեն: Պիտի 2 տարի յոլլա գնան, մինչև տղան բանակից գա, աշխատի, ամեն ինչ կընկնի իր տեղը:

Երևի բոլորս էլ, եթե ոչ շատ, ապա գոնե մեկ անգամ հանդիպած կլինենք այսպիսի դեպքի.
Քայլում ես փողոցով, ինչ-որ ցուցանակ ես տեսնում և ուզում ես կարդալ ու ակամայից հիշում ես ցուցանակի հեղինակի մամային: Դե ինչ անեես??

Ամբողջ Հայաստանով մեկ մեծ տարածում են գտել սխալ ցուցապաստառները: Դրանք վառ ապացույց են հանդիսանում այն ցավալի երևույթի համար, որ վերջին ժամանակներում անգրագիտությունը «տիրել է» աշխարհը:

Խնդրեմ, օրինակ` մի քանի օր առաջ ընկեր-ընկերուհիներով դուրս էինք եկել քաղաք` Երևան զբոսնելու: Անցնում ենք Մելիք Ադամյան փողոցով ու ի՞նչ տեսնենք. Շվեյցարիայի դեսպանատան դիմացի ցուցապաստառը, որի վրա ՄԵԾ (մենձ) տառերով գրված է. "Շվեյցարիաի դեսպանատան ավտոմոբիլների համար": Խնդրեմ` անգրագիտության վառ օրինակ: Լավ ասենք Ավտոմոբիլը, կոպիտ ասած, "մի կերպ գինով կուտվի", բայց էդ գրողի մտքի ծայրով չի՞ անցել, որ հարցնի կամ ցույց տա, մեկնումեկը մեջներից գուցե մի քիչ խելոք գտնվի, ասի, որ "ա"-ից ու "ո"-ից հետո լսվող "յ"-ն գրվում է:

Ցավոք այսպիսի ցուցապաստառները հեղեղել են մեր քաղաքը, այսինքն ոչ միայն մեր քաղաքը, այլև մարզերում էլ կարող ես նկատել այսպիսի խայտառակ պաստառներ, սակայն դրանց վերացման կամ ուղղման համար դեռևս քայլեր չեն ձեռնարկվում:
Էս ամեն ինչը իր մեծ ազդեցությունն է թողնում նաև տուրիզմի վրա: Օրինակ` ես, որ տուրիստ լինեմ, գնամ մի երկիր, իմանամ իրենց լեզուն, գտնեմ սխալներ խանութների կամ ցանկացած բանի վրա, կծիծաղեմ էդ ազգի վրա ու կմտածեմ, որ բարձիթողի վիճակ է տիրում:

Էս հարցում ինձ ամենալավը երևի -ն կհասկանա, որովհետև ինքն էլ ունի մի շարք պոստեր` "Անդրադարձ մեր մայր լեզվին" կամ ինչպես իր գրառումներից մեկում է` "Սխալների ուղղում":

     Ի՞նչ եմ պատահաբար իմացել մի քիչ առաջ: Ուրեմն ինչ-որ "Improve Everywhere" կոչվող խմբի մասնակիցները կազմակերպել են ակցիա` «Մետրոյում առանց տաբատի»:

Կազմակերպիչները միջոցառումը համակարգել են Facebook և այլ սոցիալական ցանցերի միջոցով: FB-ում event են սարքել, twitter-ում լիքը թվիթել ու էդ ձևով տարածել իրենց օիգինալ ակցիան:

Այստեղից հարց է ծագում, թե ինչ է պահանջվում ակցիայի մասնակիցներից:

Ասեմ, ուրեմն մասնակիցներից պահանջվում է մետրոյում անդրավարտիքը հանելու ցանկություն ունենալ և կարողանալ իրենց այնպես պահել, կարծես ոչինչ էլ չի եղել:

Ակցիայի շրջանակներում աշխարհի 60 քաղաքների բոլոր ցանկացողները կարող են որոշ ժամանակ մետրոյում երթևեկել առանց տաբատի:

Ակցիան իրականացրեցին, պրծան ու սկսեցին հաշվարկել, թե որ երկրից քանի մարդ է մասնակցել: Արդյունքում պարզ դարձավ, որ մենակ Նյու Յորքում առանց տաբատի մետրո են նստել 3500 մարդ:

Էս լսելուց հետո մի պահ պատկերացրի, թե ինչ կլիներ, եթե մեր մոտ` Հայաստանում, տենց ինչ-որ ակցիա կազմակերպվեր: Ինձ թվումա կձախողվեր էդ ակցիան: Դե մենք համեստ ազգ ենք, կոնկրետ ես կամաչեի մասնակցել:
Ասեք, կիսվեք, արժի՞ սենց ինչ-որ բան կազմակերպենք:

Հայաստան – Ֆրանսիա- Թուրքիա փոխհարաբերություներից խոսեցի ու մոռացա անդրադառնալ Ռուսաստանին:
     Ոչ մեկիս համար էլ գաղտնիք չէ, որ հայերը միշտ էլ "պարել են ռուսների դուդուկի տակ" ` համարելով նրանց եղբայրական ազգ: Այստեղից հարց է ծագում. "ԱՐԴՅՈ՞Ք ՌՈՒՍՆԵՐԸ ԸՆԿԱԼՈՒՄ ԵՆ ՀԱՅԵՐԻՆ, ՈՐՊԵՍ ԵՂԲԱՅՐ ԺՈՂՈՎՈՒՐԴ":

Պատասխանն ըստ իս ակնհայտ է: Միգուցե շատ պրիմիտիվ հնչի պատասխանս, բայց կարծում եմ, որ երբեք չի համարել և չի էլ համարի, քանի որ գիտենք բազում դեպքեր, երբ Հայաստանին "լքել է" օրհասկան պահին, և հետո, երբ իրեն ձեռնատու է եղել, որոշել է "եղբայր ձևանալ":

Ու ընդհանրապես, չեմ հավատում "եղբայր ժողովուրդ" հասկացությանը, քանի որ երբեք ժողովուրդների միջև անշահախնդիր եղբայրություն չի եղել, և կարծում եմ չի էլ կարող լինել:

Կարծում եմ ռուսների համար մենք ուղղակի կովկասցի ենք, և իրենց համար կապ չունի հայ ես, թե վրացի, Ռուսաստանի քաղաքական վերնախավը օգտագործում է դա, իսկ պատմությունը ցույց է տալիս, որ իրենք առաջնորդվում են միայն քաղաքական շահերով, ու մենք էս պահը ինչքան շուտ հասկանանք, այնքան լավ մեզ համար:

Երկրորդ կարևոր հարցը. "ԻՍԿ, ԱՌՀԱՍԱՐԱԿ, Ի՞ՆՉ ԿԱՐԾԻՔԻ ԵՆ ՌՈՒՍՆԵՐԸ ՀԱՅԵՐԻ ՄԱՍԻՆ":

Մի պարզ օրինակ բերեմ. եթե Մոսկվայում կամ Պետերբուրգում մի մարդ, ով չգիտի ոչինչ Պուշկինի, Դոստոևսկու կամ օրինակ Տոլստոյի մասին և նույնիսկ մի բառ չի կարողանում գրագետ արտաբերել, ապա այդպիսի մարդու նկատմամբ այլ վերաբերմունք չի կարող լինել, քան որպես անգրագետ ազգի անգրագետ ներկայացուցիչ: Այլընտրանք չկա, այլընտրանքը տեղեկացված լինելն է, եթե գնում ես մի երկիր, պետք է գոնե մինիմալ գիտելիքներ ունենալ այդ երկրի հայտնի մարդկանց և մշակույթի, լեզվի մասին և ոչ թե ռուսներին ամեն օր սեր խոստովանել։

Մեր "քյառթու" մասսայի վառ ներկայացուցիչները մի լավ խոսք ունեն է."Ռուսի համար մենք ոչ թե ախպեր ենք, այլ ջահել": Բաաաա….

Оригинал взят у  в Курсы подготовки девушек-телохранителей в Китае

Муаммара Каддафи уже нет, но спрос на женщин-телохранителей все еще существует. И предприимчивые китайцы готовы удовлетворить этот спрос – первая партия красавиц-телохранителей уже работает над своим уровнем подготовки…

1. Это не кастинг на конкурс красоты. Это будущие телохранительницы в первый день тренировки в китайском городе Санья.

.

2. Курсы проходят на пляже. Для начала – пробежка в холодной воде.

Читать до конца